Buddyhond in natuurgebied.

Bij Callantsoog is het Zwanenwater, een natuurgebied. We willen daar al een tijdje graag heen maar er mogen geen honden komen. We wisten niet of het is toegestaan met een buddy-hond.  Sinds vorig jaar is er een VN-verdrag met betrekking tot mensen met een beperking. De wet geeft gebruikers van een assistentie-hond overal in Nederland toegang tot openbare gebouwen maar ook tot natuurgebieden.

“Het verdrag is van toepassing op alle soorten handicaps die mensen kunnen beperken in het meedoen in de samenleving”

Ook psychische ziekten vallen hieronder zoals PTSS. Aube is een buddy-hond van de KNGF. Je ziet haar op de foto. Ze zit te wachten in de ruimte op haar baasje (mijn man René ). René heeft een gesprek bij de KNGF als ambassadeur. Een ambassadeur vertegenwoordigt de stichting in het openbaar en geeft voorlichting over wat de KNGF-geleidehonden doet. 

Dat ambassadeurs hard nodig zijn, ook in Nederland hebben we ervaren. We gingen dus naar Zwanenwater om te wandelen. We meldden ons bij het kantoor alwaar de medewerker van Natuurmonumenten ons gelijk al vertelde dat we met een geleidehond wel in het natuurgebied mochten wandelen. Die stap was genomen. Wij lekker op pad.

Nog geen 500 meter verderop stopt een auto ( achter de voorruit lag een kaart waarop stond dat hij ontheffing had). De bestuurder stopt en vertelt ons dat we niet met de hond het gebied mogen betreden, zonder eerst te kijken naar de hond.  Aube draagt namelijk altijd het dekje waar met grote letters BUDDYHOND op staat.

Ik vraag de man wie hij is, waarop hij me vertelt dat hij vrijwilliger is maar zijn trui met opschrift niet draagt … ik vraag hem om even naar de hond te kijken en leg hem uit waarom we de hond mee hebben.  (Ik voer het woord omdat René ’s stressniveau al is gestegen tot uitzonderlijke proporties). De man biedt zijn verontschuldigingen aan en wij vervolgen onze weg.

Het is een prachtig gebied en het weer is prima, heerlijk.

Nadat we uitgebreid foto’s hebben gemaakt bij de vogelkijkhut drentelen we verder over een zandpad. Achter ons hoor ik een vrouw mopperen. Ze praat Duits, ik versta haar niet maar ze komt nogal gestrest op me over. Ik vraag haar wat het probleem is, ze wijst naar mijn man met Aube. Ze gaat nogal tekeer. Ik geef haar een hand, stel me voor en vraag wie zij is. (René zit inmiddels alweer aan het plafond, PTSS hè)

De vrouw spreekt Duits, ik vertik het, dus vertel haar in het Nederlands dat het een geleidehond is. Ze is boos, dat zie ik aan haar. Gelukkig wordt ze door mijn de-escalerend handelen weer rustig en biedt haar excuses aan. Nou, nou … wat een gedoe.

In de verte roept een koekoek die we niet kunnen zien. We zien ganzen, eenden, aalscholvers,  futen, bijtjes en bloemen. Ondanks de stress is het een prachtige wandeling, een aanrader.

Aan het einde van de wandeling haalt Rene nog even het plasticzakje met Aube’s behoefte op, hij had het nl even aan de kant gelegd. Het is niet zo fijn om er 6 km mee in je hand te lopen. Ik was er niet bij maar ik zie aan hem dat er nog iets is gebeurd. Een vrouw meende nog even een opmerking te moeten maken over de hond die niet daar zou mogen komen … dat is dus drie keer in een paar uur tijd.

Ik heb mijn middag er niet door laten bederven maar vind het niet leuk om de hele tijd bezig te moeten zijn om je te verdedigen als je een buddy-hond mee hebt.

Best mensen: een buddy-, geleide- of assistentiehond heb je niet voor je zweetvoeten. Mede namens René.

                                                                                

Bron: https://yoo.rs/op.eigen.kracht/blog