Buddyhond

Sinds eind augustus is er een PTSS-Buddyhond in ons leven.

Een buddyhond, in ons geval geeft steun aan mijn man omdat hij net als ik Posttraumatische Stress Stoornis heeft. Hij heeft dit gekregen in zijn werk als politieagent.

Jarenlang hebben we gestreden om een voor ons leefbaar leven te krijgen.

Via Stichting de Basis, (deze stichting biedt mentale ondersteuning, begeleiding, maatschappelijk werk en trainingen aan (oud) geüniformeerden en hun directe relaties in Nederland) komt er nog steeds een maatschappelijk werker bij ons en via haar kwamen we in contact met de KNGF (Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds)

Eerst moest goed worden gekeken of mijn man in aanmerking kon komen voor een buddyhond. Toen we hiervoor “groen licht” kregen kwamen we op een wachtlijst. Het duurde een jaar voordat het eindelijk zover was. Mijn man ervaart heel veel stress in het normale dagelijkse leven en we hoopten natuurlijk dat een buddyhond uitkomst kon bieden.

In augustus was het dus zover dat we onze hond, een heel lieve labrador mochten ontmoeten.

Ze is speciaal getraind voor (oud) geüniformeerden met een publieke taak die een posttraumatische stressstoornis hebben (PTSS)

Ze draagt bij aan het gevoel van veiligheid. Ze gaat overal mee naar toe en vergroot zo de bewegingsvrijheid van mijn man en ze biedt troost en rust. Toen ze nog niet bij ons was, nam ik die taak op me. Ik was zijn buddy, nu voel ik me ook vrijer in mijn doen en laten. Ik hoef niet meer overal mee naar toe nu hij een nieuwe buddy heeft.

Ons leven ziet er een stuk leuker uit sinds Aube, zo heet ze, in ons leven is.

De foto is overigens vanmiddag gemaakt toen ik met haar heb gelopen. Ze heeft dan niet het dekje aan wat ze normaal draagt als ze samen is met mijn man.

Bron: https://yoo.rs/op.eigen.kracht/blog