Lezing aan een groep collega’s van Schiphol

schipholVandaag ( 18 oktober 2016 ) een lezing mogen verzorgen aan een groep collega’s werkzaam op Schiphol. Dit was de eerste van een serie van vier. Ik merkte al snel dat er een berg ervaring aanwezig was, waardoor we vrij snel door de theoretische stof/ feiten heen konden. Na de uitzending van “Recht uit het hart “konden we snel beginnen aan gedragsverandering. Het viel mij in eerste instantie al op dat er verschillende collega’s gespannen reageerden. Hun lichaamstaal vertelde genoeg en tijdens de pauze waren de eerste ervaringen al uitgesproken. Eén collega werd zeer getroffen door mijn ervaring. Lees verder

‘Na de val van Srebrenica stond ik er alleen voor’

alleenDUTCHBATVETERANEN: Dutchbatveteranen klagen de staat aan: ze voelen zich in de steek gelaten na de val van Srebrenica. Onder hen hoge officieren, zoals pelotonscommandant Leen van Duijn. Hij gaf leiding aan een peloton Dutchbatters tijdens de val van Srebrenica, werd na afloop door zijn eigen dienstmakkers weggezet als oorlogsmisdadiger, maar hoefde op steun van defensie niet te rekenen.

Oud-officier Leen van Duijn (46) kreeg het zwaar te verduren na het drama in 1995, waarbij 8.000 moslims werden vermoord. Tot nu toe schuwde hij altijd de publiciteit, hij wilde niet vertellen over de pijn die hij nog altijd voelt. Lees verder

Lezing aan een klas studenten doktersassistent van het Koning Willem 1 college in Den Bosch

dokterassistentVandaag ( 14-10-2016 ) mocht ik een lezing verzorgen aan een klas studenten die de verkorte/ versnelde opleiding tot doktersassistent doen. Ik kreeg ruim de tijd, namelijk van 08.30 uur – 10.45 uur. Ik heb ze kort uitgelegd wat de bedoeling was en ook aangegeven dat er een korte pauze zou zijn. Deze studenten ( alleen vrouwen ) waren allen tussen de 20 en 22 jaar jong. Gedurende mijn eerste gedeelte was men opvallende stil en zeer zeker aandachtig. Ze moeten een reflectie schrijven over de lezing. Eigenlijk ben ik soms wel eens benieuwd naar deze reflecties. hoe komt de informatie binnen en op welke wijze verwerken ze deze. Op mijn vraag, tijdens de pauze, of ze altijd zo rustig zijn, werd al snel geantwoord dat dit niet zo is, maar dat dit onderwerp heel erg interessant is en dat ze willen horen en leren wat PTSS is en wat het allemaal teweeg kan brengen. Op deze manier hopen ze er tijdens hun carrière toch gebruik van te kunnen maken en erop te kunnen inspelen indien nodig en vooral het herkennen van symptomen.  Lees verder

I’m crying as I write this!

engels-artikelI’m crying as I write this – but I want you to know how I made friends with my demons

When I came back from the brink, I woke in hospital to see a doctor tutting at me. Her bedside manner suggested she was probably born in an earlier age, when stoutness in the face of mental disintegration was more prevalent than suicidal ideation.

My father-in-law drove me home. The house we returned to was strange; it felt empty. The previous week I’d resigned from my six figure job because I’d spilled some milk while making myself a cuppa. It was like I was coming back to a black hole.

He asked me what was wrong and I burst into tears. Men like me who have served in the Royal Marines don’t tend to cry much. It’s not really in our makeup. This was the first time I’d shed tears since the birth of my children – but these weren’t tears of joy, this was the uncontrollable sobbing of a Z listed Alpha male. Lees verder

Lezing aan tweede team collega’s van koninklijke marechaussee brigade Limburg Zuid.

limburgOp 11 oktober 2016 was ik weer op de brigade in het zuiden van het land om een lezing te verzorgen van een team operationele collega’s. De lezing bij het eerste team was ook goed verlopen dus ik had alle vertrouwen in deze. Bij binnenkomst werd mij al snel gevraagd of ik er een probleem mee had dat anderen ook aanschoven. Uiteraard is dat geen probleem. De groep zat goed in de lezing en stelde vragen tijdens de lezing. Na een kleine pauze het programma “Recht uit het hart” laten zien en vandaar uit het laatste uur in gegaan. In het vragenrondje kwamen verrassende vragen naar voren. Hoe staat onze werkgever tegenover deze lezingen. Ze waren verbaasd om te horen dat ik voor veel lezingen verlof op neem, omdat ik anders maar één lezing per maand kan geven. Ik vind mijn missie te belangrijk om het maar bij één per maand te houden. Al snel bleek dat ook in deze groep een hoop pijn onder het oppervlak zit. Na afloop stond ik na te praten met een collega ( tevens ook vertrouwenspersoon ) toen één collega liet weten dat heel veel zaken herinneringen bij hem opriepen, herinneringen van angst, pijn, verdriet en machteloosheid. Als voorbeeld kwam hij met een gebeurtenis die hem over komen was. In een bepaald moment werd bij hem ( hij was ongewapend ) een pistool tegen zijn voorhoofd gezet en hij werd gedwongen om achteruit te schuifelen. Lees verder

Lezing aan een groep studenten ( tandartsassistent ) Koning Willem 1 college in Den Bosch

tanartsVandaag weer een lezing mogen geven aan studenten die de studie tot tandartsassistent volgen aan het Koning Willem 1 college in Den Bosch. Wat opviel was dat het zeer gemotiveerde klas was. Meedoen, vragen stellen, creatief denken enzovoort. Bij mijn vraag ( daar ben ik sinds kort pas mee begonnen ) “Wie kan er een traumatische ervaring noemen? Wat kan een traumatische ervaring zijn?” kwam er van verschillende kanten een antwoord. Als één van de eerste werd de Vietnam-oorlog genoemd, ook verkrachting en aanranding werd snel genoemd, auto-ongeluk. Als aanvulling kwamen vechtpartijen als getuige en als slachtoffer erbij. Ik benoemde, verwaarlozing als kind, misbruik als kind, maar ook pesten. Ze mochten hier een paar seconden over nadenken en al snel kwam de bevestiging dat dit inderdaad ook gebeurtenissen konden zijn. Gedurende drie kwartier ( we begonnen te laat ) waren ze vol aandacht en vooral bij het punt symptomen kwamen er vragen. Over mijn slaapprobleem: Was dat van de ene dag op de andere of ging dat geleidelijk? Hoe hou je het vol? Ben je niet dagelijks heel moe? Doe je powernaps? Het meeste wat opviel was dat er verschillende werd gekozen bij het dilemma: Ga je als militair optreden of als mens? De stand was toch ongeveer 50-50. Op de vervolg vraag of de ene een betere militair was door zijn keuze dan de ander en of de ander een beter mens door de keuze, werd vrij fel en fanatiek gereageerd. De keuzes die men maakt bepalen niet of je beter of slechter bent dan een ander. Helaas moest het laatste gedeelte als met een sneltreinvaart besproken worden, waardoor net niet lang genoeg op bepaalde onderwerpen/ emoties door gegaan kon worden. ( Heel duidelijk voorbeeld dat minimaal een uur nodig is om een lezing te geven, liefst anderhalf uur )

 

Na afloop wel de bedankjes in ontvangst genomen en één heel groot compliment was: Het is zo fijn dat we, ondanks dit zware onderwerp, toch hebben kunnen en mogen lachen. Het is voor mij inmiddels duidelijk dat dit spanning verlagend werkt en ben telkens weer blij als het ook weer bevestigd wordt.