Ervaringsverhaal van een veteraan met zijn partner, Voor, Tijdens en Na de uitzending. Van twee kanten belicht/ verteld. Deel 4.

freebirdMet toestemming van betrokkenen mag ik hun verhaal hier plaatsen. De achterliggende gedachte is, dat men op deze wijze anderen inzicht kunnen verschaffen wat een uitzending doet met de uitgezondene en zijn gezin/ familie. De enige namen die soms te zien zijn zijn de voornamen. Geen familiefoto’s in verband met privacy. De verhalen/ momenten zijn gekoppeld door mij en worden gefaseerd op de blog geplaatst als deel1, deel 2 enzovoort. Hun verhaal geeft een open kijk hoe men een uitzending ervaart, wat het doet en zeker de invloed op het gezin, kinderen, familie en kennissen. De volgorde van de stukjes zijn per datum van plaatsing gerangschikt.

21 oktober 2016:

Gisterenavond zijn Mariska en ik uit eten geweest met een Adjudant van mijn oude eenheid. Voor het eerst openlijk gepraat over de uitzending en de periode er na met een nog actief dienende militair uit mijn eigen eenheid. Open kaart gespeeld over een aantal zaken. Zaken die zich voorgedaan hebben tijdens de uitzending maar nog veel belangrijker zaken die zich voorgedaan hebben na de uitzending. Ook de zaken die zich niet hebben voorgedaan maar juist wel hadden gemoeten na de uitzending hebben de revue gepasseerd. Het was, ik hoop voor alle 3, een goede avond. Bedankt dat je de tijd hebt genomen in ieder geval.

Aanleiding van dit etentje lag al een stuk terug.

Ik heb me tot 2 jaar geleden volledig afzijdig gehouden van alles wat maar met het woord veteranen te maken had. Veteraan ben ik en had daar geen andere veteraan voor nodig om me dat duidelijk te maken. Mijn probleem wilde ik niet delen met veteranen. Schaamte en angst voor onbegrip lag hier aan ten grondslag maar ook de angst om op een evenement een bepaald persoon tegen te komen en mijn reactie daarop. En wat als een oud collega vraagt hoe het gaat? Breek ik dan niet ter plekke in stukken? Allemaal redenen om me afzijdig te houden.

Mariska wilde 2 jaar geleden toch graag naar de veteranendag en heb ik mezelf gedwongen toe te zeggen. Met lood in mijn schoenen liep ik het Malieveld op. Na een half uur begon ik een beetje te ontspannen en begon ik me oké te voelen. Het wereldje van defensie is niet zo groot dus her en der herkende ik wel wat gezichten. Van mijn eigen eenheid zag ik niemand. Op enkele momenten voelde ik emoties opkomen en moest ik even tot 10 tellen, vraag me niet waarom. Dat heb ik ook in het dagelijkse leven. In de auto, thuis op de bank of langs het rugbyveld als ik zie dat de jongste zijn best aan het doen is. Ik ben een koning in het verbloemen van opkomende tranen …hoop ik…

We stonden op een plek waar je het open veld redelijk kon overzien. Het was warm en hadden net wat te drinken gehaald toen ik op zo’n 100 meter afstand de geestelijk verzorger zag lopen die aanwezig was op kamp Holland in mijn tijd daar. Er gierde in 1 klap allerlei zaken door mijn

lichaam en er zat geen vezel liefde bij. De beste man is zich waarschijnlijk niet eens bewust van het feit maar man, man, man had ook ons wat aandacht geschonken toen ik er om vroeg. Het bizarre van dit weerzien is het feit dat ik sinds ik terug ben de naam niet meer kon noemen van mijn, in een eerder stuk, benoemde “commandant”. Ik heb uren zitten peinzen maar het was compleet geblokt.
Kon er niet meer opkomen. Toen ik die geestelijk verzorger zag lopen over dat veld was het enige wat ik op dat moment kon zeggen de naam van mijn toenmalige commandant. Out of the blue. Achteraf had ik er liever nooit meer opgekomen.

Na een tijdje rondgelopen te hebben kwam het defilé weer terug op het Malieveld. We hadden een prima plek langs de laatste 100meter van het parcours, toevallig naast kennissen die we konden uit onze Seedorf periode. Terwijl de veteranen van het defilé langs paradeerde was ik continue aan het vechten met mijn ooghoeken om de tranen binnen te houden. De blikken op de verrimpelde gezichten van oud strijders. Er liepen allemaal kerels en vrouwen met een trotse blik. Borsten vooruit, stuk voor stuk met trots. Een enkeling was eigenlijk, door leeftijd, fysiek niet meer in staat om het defilé te voltooien maar stoppen, no way. Ouwe knarren die hadden de dag van hun leven, terecht en verdient. Ik keek ze na en toen ik naar de volgende groep die passeerde keek brak ik in stukken. Een gewonde collega, uit een eerder stuk, kwam met een groep langs rollen. Mijn ooghoeken wonnen de strijd met een dikke K.O.

Ik moest even weg…Mariska kon me achter een tentje weer bij een vegen. Op een later moment zag ik hem met zijn groep zitten. Ik ben even hallo wezen zeggen maar de angst dat ik weer zou breken trok ik niet. Werd een kort hallo…

Toch ben ik blij dat we gegaan zijn. Het was goed bepaalde mensen te zien. Trots op ze hoever ze gekomen zijn.

Afgelopen jaar zijn we weer geweest, dit keer met de 2 jongste kinderen er bij. Ik ging er met een ander gevoel heen. Wist wat ik enigszins kon verwachten. De gezichten weken niet veel af van vorig jaar. De sfeer was hetzelfde. Zelfs de zon was er weer. Mariska liep met de kinderen even naar de WC en ineens stonden er bekende, inmiddels, adjudanten voor me. Hey Dennis! Hoe gaat het met je?
Goed! Alles zijn gangetje…. na een kort gesprek liepen de 2 weer verder en Mariska stond, met kids, weer naast me. Even wat drinken.

Met een blik Fanta in de zon zaten we aan een tafel toen er een groepje geneeskundige voorbij kwam lopen. Ik herkende er een van en riep direct zijn naam. Betrokkene was 1 van de kerels uit mijn groep. Sinds terugkeer op Nederlandse bodem niet meer gezien. Hij moest snel door in verband met verplichtingen maar we hebben enkele woorden gewisseld en elkaar even diep in de ogen gekeken. Toen hij wegliep moest ik wederom alle zeilen bijzetten om de ogen droog te houden. Lang leve de zonnebril.

Op het eind nog even langs de standjes van diverse stichtingen. Mariska kon even bijpraten met de stichting Me for you. Die veel voor Mariska heeft betekent op het moment dat ze het nodig had. Deze stichting focust zich op het gezin rondom de veteraan. Uiteindelijk de stand bezocht van het regiment waartoe ik ook behoorde. Achter de tafel zat 1 van de eerder ontmoete adjudanten. Schrijf je in voor het regimentsdiner Den, ben je geen lid kost het maar 20 euro. Zowel ik als Mariska reageerde na deze, overigens goed bedoelde, opmerking hetzelfde. Dus ik moet geld betalen aan een regiment die nooit meer iets heeft laten horen terwijl wij helemaal naar de klote zijn gegaan voor dat regiment? Waar was mijn eenheid toen wij het nodig hadden? Nee dank u, geen honger. De beste adjudant had geen idee van onze situatie en gaf direct aan er graag met ons over te praten. Hij gaf ons zijn mail en ik zegde hem toe hem te mailen. Dit heeft op zich laten wachten tot ik vorige week een uitnodiging ontving voor het diner. Op dat moment waren we al bezig met Freebird69 dus zat lekker in het ritme van typen. Eindelijk de mail eruit. De reactie terug kwam snel.

Na het etentje van gisteren hebben we wel het gevoel dat het iets gaat brengen. We verwachten niet veel. Misschien nog een gesprek, misschien 2 maar het uiteindelijke doel is een bijdrage leveren om toekomstige collega’s te bieden wat wij niet hadden. Begeleiding, steun en begrip vanuit de eenheid.

Btw: meer info over Me for you op www.stichtingmeforyou.nl

veteranendag

22 oktober 2016:

Waarom wilde ik wel naar de Veteranen dag.

  1. Ik ben trots op de veteranen.
    B. Ik ben trots op MIJN veteraan.
    C. Ik ben trots daar een onderdeel van te zijn.
    D. Mijn vader was militair/veteraan en is overleden en ook op hem ben ik trots.
    C. Het voelt vertrouwd het groen/blauw defensie dus even een beetje het sfeertje opsnuiven.

Maar de belangrijkste drijfveer was dat de trots die ik voel, bij Dennis niet meer aanwezig was/is, hij kan niet die trotse veteraan zijn. Dat komt door zijn gedachtes. Dus hij vond het daar niet zijn plek. Maar ik hield mijn poot stijf we gaan….. met zijn tweetjes zonder afleiding mijn ogen gericht op hem. Ik wist dat het zwaar zou worden voor hem, maar geloof me ook voor mij, want ik was nog wel een beetje veel boos op defensie en zijn onderdeel. Niet op mensen maar op de organisatie die nog teveel veteranen en hun gezinnen uit het oog verliest. En ons gezin was daar er 1 van. En geloof me als je hard roept en je word niet gehoord, dat het je niet vriendelijker maakt. Maar dat uitvechten was niet mijn persoonlijke doel van die dag, Dennis in een situatie brengen waarin ik wist dat hij in gevecht moest met zichzelf, in plaats van de Dennis die in zichzelf gekeerd is. Hij moest wel met zijn gevoel aan de slag het kon meerdere kanten op die dag hij is diep gegaan. Maar daarna bleek het goed geweest, een gokje op gevoel van mij kant uit.

Afgelopen jaar dus weer geweest, emoties in overvloed maar de kinderen weten het en laten papa dan even. We hebben ze altijd op hun niveau erbij betrokken, althans ik en sinds 1,5 jaar ook Dennis. Op het Malieveld is het looppas en volgen want zijn blik staat 80% op oneindig en in gedachte. En toch voelt het goed en hebben de kinderen een heerlijke dag.

Het etentje eergisteren was goed en fijn, zodra iemand bereid is te luisteren ben ik al snel blij. Soms emoties boos, verdrietig, onmacht maar vooral de gedachte het kan anders. En al laat je iemand hier maar over nadenken is ons doel bereikt,

Dus bedankt dat je de moeite hebt genomen om te luisteren.

vetsdag1

vetsdag2

 

23 oktober 2016:

Ik kan niet het exacte moment aangeven waarop voor mij de druppel was dat ik mij door defensie belazerd voelde. Ik hou het op een opeenstapeling van feiten die mij heeft doen besluiten afstand te nemen van het uniform. Ik ga bij een baas voor goud maar als ik na iedere prestatie een plak stront in mijn nek krijg gaat dat kaarsje op een moment ineens uit. Noem het de bekende druppel. In Afghanistan heb ik de laatste periode gedraaid op autopilot. Nadat we, als complete groep geland waren op Eindhoven AirPort hebben we elkaar net voor het weerzien met de familie nog de hand geschud en heb ik iedere vent bedankt voor zijn geweldige inzet.

De schuifdeuren gaan open en kijk recht in de ogen van mijn kinderen en vrouw. Emoties schieten de pan uit. We vallen elkaar in de armen. Het is een groot tranendal. Mijn armen lijken 2 meter lang, wil ze alle 4 tegelijk vastpakken. Een goede vriend is er ook en na enkele minuten zie ik ook mijn vader, met een trotse blik, staan, fantastisch.
Ik ben weer thuis…dacht ik…

Wat volgde is een periode van roze wolken. Weerzien met familie en vrienden, vriezer vol met Ben & Jerry’s cookiedough en vooral mijn gezin. Het malen, peinzen en wat als gedachtes kwamen echter snel om de hoek kijken. Na 2 weken zou ik me weer melden op de kazerne. Het was begin September, 2008.

Wekker melde om 05:30 weer reveille en het groene pak lag weer gereed om aan te trekken. Tijdens het aankleden werd ik compleet beroerd bij de gedachte om vandaag tekst en uitleg te moeten geven bij mijn eigen eenheid. Wat moest ik zeggen? Ging top! Geweldig georganiseerd. Graag volgende keer een plaatsje naast het raam! De waarheid kreeg ik mijn bek niet uit.

Ik besloot in burger te gaan om even mijn gezicht vlug te laten zien en zo snel mogelijk weer huiswaarts te gaan.

Het ontvangst van directe collega’s binnen mijn eenheid was hartelijk. Een groot deel was zelf ook in Afghanistan geweest. De korte gesprekken met eenieder waren oppervlakkig. Het hoe en wat liet ik achterwege. Mijn eigen kerels hadden allemaal nog verlof. Het enige waar ik aan dacht is wegwezen. Ik heb al mijn openstaande uren opgenomen en gezegd prettige kerst. In de periode die volgde ben ik een paar keer naar de kazerne geweest maar het beroerde gevoel bleef opkomen zodra ik in de buurt van de kazerne kwam. Tijdens de bezoeken deed het me goed de jongens weer even te zien.

Een collega gaf aan dat de gevechtsinsigne was aangevraagd voor ons. Deze insigne wordt toegekend aan militairen die daadwerkelijk gevechtshandelingen hebben ondergaan en vuurcontact hebben gehad. Dit insigne betekend meer voor mij dan ieder ander stuk onderscheiding. Dit insigne zou voor mij de erkenning zijn dat ik mijn taak volbracht had, ook naar buiten.

Enkele weken later kreeg ik te horen dat de jongens hun insigne toegewezen hadden gekregen. De mijne was afgewezen.

De druppel die de emmer deed overlopen. Iedere voetpatrouille had ik geleid, ieder incident heb ik tussen de mannen gestaan en leiding gegeven en na terugkomst op het kamp als eenieder lag te ontspannen was ik bezig met rapportages of de volgende opdracht. Ik had geen recht op het insigne.

Het mes tijdens de uitzending recht in de rug en nu werd het zelfde mes een kwartslag gedraaid.

Ik heb mijn ontslag ingediend, compleet naar de klote.

Een oproep voor de nazorg na uitzending heb ik nooit ontvangen. 
Wel 3x een enquête formulier ingevuld. De laatste vraag was bij iedere versie het zelfde. Heeft u behoefte aan nazorg? Ja! Een reactie hierop hebben we nooit ontvangen. Nadat Mariska een schreeuw om hulp heeft gedaan binnen defensie werd er niet gereageerd.

In 2010, 2 jaar na uitzending, ging het niet langer en kon ik niet anders als erkennen dat ik alleen fysiek terug gekomen was. In mijn hoofd was ik nog steeds op uitzending. Wat als…, waarom had…en hoe konden ze. 

Bij defensie bleven de deuren dicht. Achteraf wisten wij misschien niet welke deur open te trappen. Het zijn er zoveel maar ook de info hierover bleef uit.

Mariska had op een gegeven moment contact gezocht met “de basis”. Een organisatie van maatschappelijk werkers gericht op veteranen. Mariska had zich er volledig in vastgebeten en naast mij draaide ze het gezin, de financiën en probeerde het sociale netwerk in stand te houden. Zonder haar ongelofelijke inzet waren we nooit op het punt gekomen waar we nu zijn.

Uitzonderlijk vrouwtje heb ik. Klopt, alleen helaas niet de enige. 
Daar waar de veteraan thuiskomt is het voor de partner onduidelijk wanneer die van hem/ haar gaat eindigen. Hoeveel zitten er in deze situatie?

In de jaren na de uitzending bleef het contact met mijn buddy zeer intens. Ook bij hem zag ik het falen in de nazorg. In zijn situatie 10x erger als bij mij. Tot het schofterige aan toe.

Ik ben zelf weg gegaan bij defensie, ik heb defensie vervloekt. Maakt dat, dat ik geen recht heb op nazorg vanuit de organisatie? Is nazorg vanuit de organisatie alleen mogelijk als je een uniform draagt? Had je maar niet weg moeten gaan punt.

Die partner of ouder die thuis zit is net zo’n essentieel onderdeel van de veteraan als de veteraan zelf. Die ziet de veteraan thuis op de bank of vind hem in een hoek op zolder. Die partner of ouder ziet welk effect het heeft op de kinderen en zet alle zeilen bij om het gezin te redden. Die partner heeft een eigen uitzending.

Als die partner de grens trekt bij de organisatie is ze een zeikwijf en denkt ze niet in het belang van de militair.

Ik ben er van overtuigd dat er gevallen zijn waarbij de veteraan wel zijn weg heeft gevonden in de nazorg binnen de organisatie. Ik zie helaas meer gevallen waarbij dit niet het geval is. Of je nou in Srebrenica, Afghanistan, Bosnië, Korea, Libanon, of Cyprus bent geweest. Of je verkenner, infanterist, luchtmachtkok of logistiek marineman was. Of de partner 4 maanden alleen was of 6. Of de veteraan actief is of ontslag heeft genomen. Alle rechten moeten gelijk zijn. Er mogen geen voorwaarden verbonden zijn aan nazorg.